hope tmr going 2 be better!!!

ความสุข ท้อแท้ สับสน ไม่เข้าใจ อยากรู้ หมดกำลังใจ นึกถึง หายไป ความจริง ไม่จริงใช้ไหม ความรู้สึกทั้งหมดนี้มันได้พุ่งพวยออกมาจากสมองของผมไม่หยุด อยากจะให้ความจริงเป็นแค่นิยาย อยากให้เรื่องในใจมาเป็นวันพรุ่งนี้ ผมขอยอมทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมมี ทำให้สิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องโกหกมาเป็นความจริง อยากร้องไห้แต่ก็อดกลั้น มองในรูปก็ได้แค่ถอนหายใจ เวลาเดินก็ได้แค่ฟังเพื่อนสนิทคุยกัน ไม่มีช่องว่างให้แม้แต่จะขยับเข้าไปซักก้าวเดียว แค่ก้าวเดียว..ก็เป็นสิ่งที่ผมปราถนาที่อยากจะได้ สับสนเพราะกลัวว่ามันจะเป็นเรื่องจริง อย่าให้เห็นอีกเลย เห็นแล้ว มันรับไม่ได ้ ทนไม่ได้ เห็นแล้วเจ็บใจ เหมือนจะร้องไห้แต่ใจมันต้องทนรับ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างเหมือนจะแหลกสลายไป ตัวเราทำได้แค่นี้หรอ ทำได้ดีกว่านี้(เพื่อเขา)ได้ไหม หรือว่าต้องยอมรับมันไป เราจะเป็นคนดีพอหรือป่าว เราจะเป็นที่ยอมรับของเขาไหม เรามีเวลาพอไหม ขอยอมรับว่าได้แต่มองและทำใจ หวังไว้ หวังไว้ว่าคราวหน้ากลับมาเจอกันอีก เราจะเป็นคนที่ดีขึ้น ยอมรับของเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในสายตาก็จะพยายามทำให้ดูเด่นออกมา …………………………. ……………….. ……………. ………. ……. …. .. . “แม้ว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม”