hope tmr going 2 be better!!!

ความสุข ท้อแท้ สับสน ไม่เข้าใจ อยากรู้ หมดกำลังใจ นึกถึง หายไป ความจริง ไม่จริงใช้ไหม
ความรู้สึกทั้งหมดนี้มันได้พุ่งพวยออกมาจากสมองของผมไม่หยุด
อยากจะให้ความจริงเป็นแค่นิยาย อยากให้เรื่องในใจมาเป็นวันพรุ่งนี้
ผมขอยอมทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมมี ทำให้สิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องโกหกมาเป็นความจริง
อยากร้องไห้แต่ก็อดกลั้น มองในรูปก็ได้แค่ถอนหายใจ เวลาเดินก็ได้แค่ฟังเพื่อนสนิทคุยกัน
ไม่มีช่องว่างให้แม้แต่จะขยับเข้าไปซักก้าวเดียว
แค่ก้าวเดียว..ก็เป็นสิ่งที่ผมปราถนาที่อยากจะได้
สับสนเพราะกลัวว่ามันจะเป็นเรื่องจริง
อย่าให้เห็นอีกเลย
เห็นแล้ว
มันรับไม่ได ้ ทนไม่ได้ เห็นแล้วเจ็บใจ เหมือนจะร้องไห้แต่ใจมันต้องทนรับ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างเหมือนจะแหลกสลายไป
ตัวเราทำได้แค่นี้หรอ ทำได้ดีกว่านี้(เพื่อเขา)ได้ไหม หรือว่าต้องยอมรับมันไป
เราจะเป็นคนดีพอหรือป่าว เราจะเป็นที่ยอมรับของเขาไหม เรามีเวลาพอไหม
ขอยอมรับว่าได้แต่มองและทำใจ
หวังไว้
หวังไว้ว่าคราวหน้ากลับมาเจอกันอีก
เราจะเป็นคนที่ดีขึ้น ยอมรับของเขา
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในสายตาก็จะพยายามทำให้ดูเด่นออกมา
………………………….
………………..
…………….
……….
…….
….
..
.
“แม้ว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม”