ความรู้สึกทั้งหมดนี้มันได้พุ่งพวยออกมาจากสมองของผมไม่หยุด

อยากจะให้ความจริงเป็นแค่นิยาย อยากให้เรื่องในใจมาเป็นวันพรุ่งนี้

ผมขอยอมทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมมี ทำให้สิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องโกหกมาเป็นความจริง

อยากร้องไห้แต่ก็อดกลั้น มองในรูปก็ได้แค่ถอนหายใจ เวลาเดินก็ได้แค่ฟังเพื่อนสนิทคุยกัน

ไม่มีช่องว่างให้แม้แต่จะขยับเข้าไปซักก้าวเดียว

แค่ก้าวเดียว..ก็เป็นสิ่งที่ผมปราถนาที่อยากจะได้

สับสนเพราะกลัวว่ามันจะเป็นเรื่องจริง

อย่าให้เห็นอีกเลย

เห็นแล้ว

มันรับไม่ได ้ ทนไม่ได้ เห็นแล้วเจ็บใจ เหมือนจะร้องไห้แต่ใจมันต้องทนรับ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างเหมือนจะแหลกสลายไป

ตัวเราทำได้แค่นี้หรอ ทำได้ดีกว่านี้(เพื่อเขา)ได้ไหม หรือว่าต้องยอมรับมันไป

เราจะเป็นคนดีพอหรือป่าว เราจะเป็นที่ยอมรับของเขาไหม เรามีเวลาพอไหม

ขอยอมรับว่าได้แต่มองและทำใจ

หวังไว้

หวังไว้ว่าคราวหน้ากลับมาเจอกันอีก

เราจะเป็นคนที่ดีขึ้น ยอมรับของเขา

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในสายตาก็จะพยายามทำให้ดูเด่นออกมา

………………………….

………………..

…………….

……….

…….

….

..

.

“แม้ว่ามันจะใช้เวลานานแค่ไหนก็ตาม”

ทางเดินที่ไม่รู้ทาง